Kasi - Vang Vieng: 59 km

Vanmorgen eerst met Petra gebeld want ze is vandaag 50 geworden, dus om 06.15 ff contact gehad. Het hele huis zat vol dus waren we er toch even bij. Daarna de slaapkamerontruimd en ook Kasi weer achter ons gelaten. We fietsen tussen de schooljeugd, allemaal netjes in uniform rijden ze in een lange sliert naar school toe en wij slingeren er een beetje tussendoor.

De tocht van vandaag was een relaxte route, niet te veel klimmen en we zijn door een onwijs mooi dal gereden, met steeds de bergen nog op de achtergrond. Het was een gevarieerd landschap en we hadden ook lekker de tijd om om ons heen te kijken. We passeren een paar keer een hele rij verkoopstalletjes met mandarijnen, allemaal netjes opgestapeld en vrouwen en kindertjes er achter. Sommige liggen te slapen, er zijn geen of heel weinig klanten.

De weg is op een gegeven moment erg slecht, steeds een paar honderd meter goed asfalt en dan een stuk over de hele breedte van de weg met stenen en kiezels, en dan te bedenken dat dit de doorgaande weg is van noord naar zuid, zeg maar de A2 bij ons. Al het verkeer dentert er overheen, ongeacht de kuilen, de auto's krijgen hier flink te verduren.

Tegen de middag komen we aan in Vang Vieng, wat we hiervan hebben gelezen is dat hier veel toeristen komen om te tuben, met een autoband de rivier afzakken, en dat ze zich misdragen.

Helaas kloppen de berichten, maar de ondernemer hier profiteert er ook van. Er worden op en in elkaar guesthouses neergezet, er zijn heel veel restaurants met een soort relaxbanken waar deze toeristen de hele dag op liggen en naar een grote tv kijken met tekenfilms of een oude soapserie.

Als we 's middags op het terras zitten komen er 3 gasten een hotel uit, 1 meid in bikini en 2 jongens met bier in zwembroek, met een tuk-tuk laten ze zich een stuk hogerop afzetten om te gaan tuben. Onderweg kunnen ze bij diverse stalletjes aan de rivier bier kopen.

Van de laotiaanse vrouw van ons terrasje begrijpen we dat de laotiaan het gedrag en het uiterlijk vertoon van de westerse toerist niet waardeert, we snappen het helemaal.

's Avons is het nog erger, ze komen bezopen of stoned uit de tuk-tuk en lopen half naakt op straat, het is echt beschamend om te zien. Al deze mensen beseffen kennelijk niet dat ze in een boedhistisch land te gast zijn en hebben lak aan de normen en waarden van de Laotiaan.

We zien het echtpaar uit Almere in een restaurantje zitten en we spreken elkaar nog even. Zij blijven hier een paar dagen en gaan tussendoor Thailand weer even in. Wellicht zien we elkaar later nog.

Kiew Ka Cham - Kasi; 96 km

Vandaag maar weer eens begonnen met rijst met ei, beetje vettig dus niet zo lang van genoten! De zon schijnt en het uitzicht is direct al schitterend, we rijden boven de wolken, een stuk onder ons hangt een wolkendeken tussen de bergen.

De hele route bestaat uit klimmen en dalen, niet zulke lange klimmen als gisteren maar daarom niet minder zwaar. Steeds weer beginnen na een afdaling valt ook niet altijd mee, je benen kunnen dan zo lekker 'vollopen'. Ik had gisteravond al een paar keer kramp in mijn hamstrings en begon vandaag met spierpijn. Was kennelijk toch een behoorlijke inspanning geweest.

We fietsen steeds zo tussen de 1000 en 1445 m, hierdoor rijden we hoger als heel veel bergen om ons heen en zien we in de verte weer hogere bergen. Eigenlijk is het een onbeschrijfelijk mooi uitzicht en dit probeer ik verder dan ook niet te doen.

In Phou Khoun, na 53 km kunnen we overnachten, we zijn er tegen 13.00. Het is niet zo'n bijzonder dorp. Mijn benen hebben zich hersteld, en Johan is ook weer de oude dus we besluiten door te fietsen. Na 27 km zijn er hotsprings met bungalows en na 45 km zitten we in Kasi. We zien nog wel wat het wordt.

Als we door de dorpjes rijden zijn we elke keer weer verbaast hoe hard de auto's, bussen en vrachtwagens hierdoor heen scheuren. Ze toeteren en houden gewoon gas. Wij zijn de enige die er van op kijken, de mensen staan gewoon op straat of blijven spelen.

Voordat we het weten zijn we de hotsprings voorbij, we zagen wel een soort poeltje waar een vrouw de was in deed ,maar achteraf was dit de hotspring. Kennelijk is het fietsen vandaag toch te veel geworden.

Dit betekent dat we doorrijden naar Kasi, inmiddels rijden we tussen de bergen waar we een hele tijd zicht op hadden. Het is het kartsgebergte en we treffen het dat het weer zo helder is. De laatste 11 km is eerst nog wat dalen en dan een licht heuvelachtige weg dus dat was nog goed te doen. Om 16.00 uur rijden we Kasi in. Vinden een prima verblijf, eten wat, zien de 'lopende' fietser om 19.00 uur weer in het donker binnenkomen en hebben morgen maar 60 km voor de boeg.

Luang Prabang- Kiew ka Cham: 80 km

Na een vroeg ontbijt fietsen we om 07.15 uur weg, we hebben brood, blikjes tonijn, eieren, cola en koekjes mee dus honger zullen we niet krijgen. De route van vandaag schijnt 1 van de zwaarste te zijn volgens onze info, dus we gaan goed voorbereid op pad.

De weg is flink heuvelachtig maar na 11 km hebben we al een afdaling van 7 km, dus dat is mooi. De omgeving schijnt schitterend te zijn, het zal, maar we zien er niets van want de eerste 40 km rijden we in de mist en in de wolken

Na 25 km begint er een klim van 16 km, sowieso al lang maar zeker in de mist. Halverwege zien we een fietser lopen, we maken een praatje en gaan weer door. Het is een Cyprioot die als een soort gezondheidstherapie regelmatig deze route fietst en als ie het niet redt gaat hij lopen.

Het stijgingspercentage is 5-7%, niet zo stijl dus, we gaan gestaag omhoog. We rijden door dorpjes waar veel Hmong , een bergvolk, wonen. De hutjes hebben bamboe wanden en daken van stro, als we in zo'n hutje kijken zien we er bijna niets staan, er liggen meestal wat dekens op de grond. Het kan 's nachts toch aardig koud zijn in de bergen, we vragen ons af hoe zij het warm houden.

Als we op 1050 m hoogte zijn eten we ons broodje en sjeesen we naar beneden, het is een afdaling van 16 km. Er zijn wel een hoop gaten in de weg dus je moet wel opletten en ook nog steeds op het verkeer die hier toch met een hoge snelheid rijdt. Inmiddels rijden we in de zon, dat is een stuk aangenamer en de uitzichten zijn weer mooi. Maar na het dalen volgt er weer een klim, want we moeten eindigen op zo'n 1450 meter, dit keer is ie 22 km lang.

Het is inmiddels 12.30 en we verwachten er zo'n 3 uur over te doen. Dus zo nu en dan blik op oneindig en verstand op nul. Ook nu is het stijgingspercentage 5-7 %, dus is het vooral de afstand die het soms lastig maakt, zeker voor Johan want die zit aan het elastiek vandaag

We rijden alle twee ons eigen tempo omhoog, en rond 15.30 zijn we boven, vlak bij ons eindpunt. We drinken wat, en genieten van het uitzicht, dit is er tijdens het fietsen niet aldoor van gekomen, hoofd naar beneden en door blijven trappen in een licht verzet. Om 4 uur komen we aan bij ons guesthouse. We hebben in totaal 1887 hoogtemeters gemaakt.

Bij het questhouse is een restaurant en er omheen is het een grote rommel, alles gaat door elkaar heen, koken, wassen, schoonmaken, eten klaar maken, kamers in orde maken. In de 'keuken' staan de potten op houtvuur en er staat ook nog ergens een kooi met een aapje erin. Tussendoor spelen kinderen.

We zien daar nog 2 koga's staan, gekocht bij Theo Schilder! Blijkt dat deze mensen uit Oudorp komen, ze rijden tegengesteld aan ons. Even later ontmoeten we nog een echtpaar. We hebben samen wat gedronken en gegeten, wat adressen doorgegeven van questhouses en restaurantjes en wat ervaringen gedeeld.

Rond een uur of 6 komt de Cyprioot ook het dorp in rijden, het is dan al even donker! Wij moeten er niet aan denken om hier in het donker te rijden, maar hij vindt het geen probleem.

Kuang Si Watervallen -Luang Prabang

Vanuit ons hotel zijn we naar de Kuang Si watervallen gefietst, dit is zo'n 30 km verder en dus een mooi tochtje voor vandaag, de weg was goed en de natuur wederom mooi. De watervallen is een erg toeristische attractie en we ziende toeristen met de tuk tuk of andere taxi's naar de watervallen rijden, zonde hoor ze zitten met jassen aan en zien bijna niets. Wat zullen ze jaloers zijn als ze ons zien fietsen! Bij de ingang is men er ook volledig op ingesteld, veel eettentjes en veel prul te koop. Gelukkig zijn wij op tijd en is het nog niet zo druk, als we weer weggaan is dat wel anders.

Als we weer terug zijn kopen we wat eten en drinken voor de rit van morgen, zorgen dat de banden op spanning zijn en is onze was weer schoon.

We zitten een tijdje bij de Mekong omeen schitterende zonsondergang te zien en op de foto te zetten, daar zien we ook dat kinderen zich 'douchen' en het lijkt dat er gezinnen op deboten wonen waar de toeristen mee vervoerd worden,er wordt in het watergespeeld ende kleding wordt er in gewassen. 20 meter verderstaan er dure hotels.

Wat we hier ook zien is dat de vrouwen een hele andere draagwijze hebben van spullen als in de dorpen. Hier hebben ze 2 manden aan een stok over hun schouder en in de dorpen hangt een zak op hun rug en de draagband hebben ze over hun hoofd, op het voorhoofd..

We eten bij een Laotiaans specialiteiten restaurantje, dit was een tip van Joop en Ali en het was erg lekker. De jongen die ons bediende was 5 jaar monnik geweest. Hij woonde in een dorp aan de Mekong, zonder electriciteit en is op z'n 15e naar Luang Prabang gegaan, zodat hij als monnik verder kon leren. 1 x per jaar naar huis en af en toe schrijven. Inmiddels studeert hij en is geen monnik meer. Hij vond het een goeie maar ookeen zware tijd, als monnik begon hij om 04.00 uur te bidden, dan op blote voeten de staat langs met om eten te verzamelen van de bevolking. Dit wordt dan in de tempel gezamelijk gedeeld. Z e mochten dan alleenontbijten en voor 12.00 uur nog een keer eten en daarna niets meer. Hij heeft veel over het boedhisme geleerd en heeft hier zijn hele leven wat aan. Was een leuk gesprek en zeker zo leuk om weer iets meer te weten over het leven van een (jonge) monnik. Hij kon ons vertellen dat het bandje wat wij in Thailand omgewikkeld hebben gekregen bedoeld is om een veilige reis te hebben. Als het versleten is kan het onder je kussen, maar je kunt het ook om je fiets wikkelen. We houden het zo lang mogelijk om.

Luang Prabang

Luang Prabang was vroeger de hoofdstad van Laos en is nu de 3^e grootste stad, het was een koninklijke hoofdstad en ten tijde van het communisme werd het als 'verdacht' beschouwd omdat het koningsgezind was. Daardoor was er pas in 1990 ! de hele dag elektriciteit, voor die tijd was men 's nachts op eigen stroomvoorzieningen aangewezen. Nu staat het op de werelderfgoed lijst van de Unesco en zijn er vooral veel backpackers. Het is echt een toeristenstad met veel restaurantjes en guesthouses. Wat een verschil met de bergdorpjes, we denken dat veel Laotianen van elkaars bestaan niet afweten. Men komt hier niet zo snel buiten de woonplaats.

Een deel van de stad is een schiereiland, wat gevormd wordt door de Mekong en de Nam Khan. Middenin is de heuvel Phousi, op de hellingen hebben vroeger heel veel heiligdommen en tempels gestaan, nu zijn er nog 5. Om naar boven te gaan moesten we 328 treden nemen, en dat terwijl we vandaag een 'vrije ' dag hadden. Maar bovenophadden we ook wel een mooi uitzicht ondanks dat het niet helder was. Later hebben we deze inspanning weer een beetje gecompenseerd, terrasje gepakt en een massage genomen. De berichten voor de volgende etappe zijn namelijk nogal heftig en dan kunnen de spieren er maar weer klaar voor zijn.

Wat opvalt is dat hier veel monniken zijn, er zijn ook heel veel tempels en dat er vooral veel van hetzelfde is. Veel ticket bureau's prijzen hetzelfde aan, alle schippers met hun boot aan de Mekong doen dezelfde tochten, de vrouwen op de nachtmarkt leggen allemaal dezelfde spullen neer. Wij zouden denken, wat zal ik anders doen?, maar daar hebben ze hier geen last van.

Kortom veel van hetzelfde, maar prima om een dag of 2 te relaxen,beetje rond te slenteren, lekker eten en drinken en wat high lights te bekijken.

Als we 's avonds gaaneten en het terras oplopen staan er (net als gisteren)direct 5 dames op, 1 van hun helpt ons verder en staat gedurende het eten vlak bij de tafel te wachten totdat ze wat kan doen. Ze heet Mong, gaat van 08.00-16.00 naar school en daarna werkt ze tot 23.00 uur in het restaurant, ze spreekt een beetje engels maar doet dit wat beschamend. Langzamerhand wordt ze wat losser en zijn we een beetje in gesprek met elkaar. Lange dagen voor zo'n meisje, ze is pas 16, heel beleefd en bescheiden. We hopen voor haar dat ze wat kansen krijgt.

OudomXai - Luang Prabang via Pak Mong: 193 km

23 en 24 nov: OudomXai - Pakmong ( 83km) - Luang Prabang ( 110km)

Gisteren zijn we naar Pak Mong gefietst, het was nogal bewolkt weer dus dit was soms wel jammer van het uitzicht. We hebben in totaal ongeveer 1500 klimmeters gemaakt over zo'n 80 km. De weg was slecht, er waren veel kuilen en gaten en op veel plekken was er ooit asfalt en zijn het nu stenen. Dit maakte het dat de route wat langer duurde als dat we gewend zijn, vooral tijdens het afdalen moest je rekening houden met de snelheid om niet helemaal door elkaar te schudden

Er was op deze route veel meer verkeer als de vorige 4 dagen en ook de dorpjes hadden een andere uitstraling, soortgelijke huisjes maar veel meer rommel langs de weg en meer reuring. Onderweg kwamen we een aantal bijzondere dingen tegen die je niet zo makkelijk op de foto zet, omdat dat waarschijnlijk niet zo gewaardeerd wordt.

Mannen uit het leger zijn met kapmessen en stokken de berm aan het 'maaien'. In een dorpje zien we een kraam waar 'wilde 'dieren aanhangen, 1 lijkt in ieder geval op een luipaardachtig beest, maar dan kleiner. Er wordt wat geheimzinnig om heen gelopen door een aantal mensen. Later zagen we nog een paar jagers, gezien het jachtgeweer wat ze mee hadden was dit niet voor eendjes.

Net als bij de vorige dagen worden we ook op deze route toegeroepen en gezwaaid maar je merkt wel dat ze hier meer gewend zijn aan toeristen, kinderen lopen op je af om een high five te geven en roepen je na, wat ze zeggen verstaan we natuurlijk niet!

Wat we nog niet eerder gezien hadden is dat last paardjes gebruikt worden om rijst vanaf de bergakkers naar boven te dragen, niet alle beestjes zien er even goed uit trouwens

Rond half 4 komen we aan in Pak Mong, een dorpje om te overnachten en dan weer verder te gaan, we slapen in een guesthouse bij het busstation, eenvoudig maar oké. We hebben ons eindelijk overgegeven aan de 'feu', de soep met vlees en noodles waar je zelf kruiden in doet. Smaakte goed.

's Morgens werden we al vroeg gewekt door Laotianen die rond 5 uur op de bus stonden te wachten en ook in het questhouse hadden geslapen. Waren we in ieder geval op tijd want er stond een etappe op de planning van 112 km naar Luang Prabang. Uiteindelijk zaten we toch pas rond half 8 op de fiets. Het eerste deel was redelijk vlak, dat was wel lekker na al die klim dagen, en ook nu weer mooie uitzichten . Het karstgebergste doemt op, grote pieken in de nevel gehuld.

De weg is prima, niet echt druk en na een zo'n 40 kilometer wordt ie heuvelachtig met af en toe een klimmetje. Onderweg stoppen we een aantal keer en hebben dan zicht op de rivier de Nam Ou, deze rivier stroomt voor Luang Prabang de Mekong in en stroomt nog aardig. Ons idee is om op deze rivier een boottocht te gaan maken.

Rond 2 uur rijden we Luang Prabang in, zoeken eerst een terrasje op en gaan daarna op zoek naar ons hotel. Later zien we Joop en Ali lopen, wij hebben hun ontmoet in Chiang Mai en fietsen globaal dezelfde route. We besluiten om met z'n 4-en wat te gaan eten en de ervaringen van afgelopen weken te delen. Ook hun valt het op dat de Laotiaan zich niet zo gauw druk maakt, hun motto is om plezier te hebben en geen stress. Op zich niet zo'n verkeerde gedachte vinden wij, maar soms zou iets meer initiatief niet verkeerd zijn. Zij rijden morgen weer verder en we volgen elkaar op onze weblog. Wij blijven hier een paar dagen.

HouayXai-OudomXai deel 2

21 en 22 nov: Vieng Phouka -Nateuy (100km) - OudomXai (80km)

's Morgens vroeg bij het ontbijt zien we heel veel kinderen naar school lopen, een luidspeaker roept een tijdlang iets om. We vragen ons af of het propaganda is.

We rijden die dag door Luang Namtha, een grotere stad met meteen veel meer guesthouses, winkeltjes en restaurantjes, er is ook internet. We lunchen hier wat en we besluiten om er nog een etappe aan vast te maken zodat we in Nateuy overnachten. In de boekjes stond dat dit dorp profiteert van het toerisme en van het feit dat de weg vanuit China er door heen loopt, de grens is hier nl 15 km vandaan. We zien er weinig van terug en ook dit dorp heeft in onze ogen nog een lange weg te gaan. Het dorpje en ook het questhouse geeft een beetje een onaangenaam gevoel, en ook nu hebben we weer een erg hard bed, dat zijn ze hier bijna allemaal maar de laatste paar dagen voelen ze extra hard.

's Morgens met wat koek en sap als ontbijt vertrokken, we hadden geen zin in rijst en we wilden hier ook wel weer weg.Net als de vorige ochtenden was het in het begin behoorlijk mistig en fris. Zo rond een uur of 9 komt de zon door en dan is het ook meteen weer aangenaam om te fietsen. Het wordt vervelend maar ook nu weer een schitterende natuur en we rijden ook weer door verschillende dorpjes. Bij een rustmomentje van ons kwamen er schoorvoetend wat kinderen om ons heen staan, ze hebben een hoop lol als wij sabaydee zeggen en zij bye bye, samen even op de foto geweest en hun de foto ook laten zien. Ze vonden het schitterend om zichzelf terug te zien.

Het hoogste dorpje van vandaag was op zo'n 1400 meter, onvoorstelbaar want de nachten zijn hier gewoon koud en zij hebben slechts hun huisje, kleding en een vuurtje. Je ziet ook dat de mensen gedurende de dag vaak veel kleren dragen. Ook al ze rond hun vuurtje zitten

Vandaag was de weg wel wat smaller en dat betekende goed opletten want de vrachtwagens denderen door en remmen niet af voor de bocht en ook niet voor tegenliggers. Voorrang geven dus!

Ons eindpunt vandaag is Oudom Xai, hier hebben we weer een redelijk maar basic quetshouse met een schoon en minder hard bed. We zitten weer wat meer in de bewoonde wereld en het voelt ook wel lekker om de armoede die we gezien hebben even achter ons te laten

HouayXai-OudomXai deel 1

19 en 20 nov: Houay Xai- DonChai (70km)- Vieng Phouka (55km)

Nadat we 2 miljoen Kip hadden getrokken en dus even een paar weken miljonair zijn, zijn we op pad gegaan om de tocht door de bergen te fietsen en hebben we de afgelopen 4 dagen 305 kilometer gefietst.

De hele route was door een mooi gebied, de 1^e en 2^e etappe moesten we zo nu en dan behoorlijk klimmen en aangezien er nogal wat weg werkzaamheden waren hadden we veel dust-roads, veel stofhappen dus. De 3^e dag tussen Vieng Pouhka en Nateuy was het een bijzonder mooi natuurgebied, de heuvels waren echt heel mooi begroeid, en we reden door een smal dal of door een kloof. De 4^e dag was wederom weer veel klimkilometers en een behoorlijk bochtige weg, soms alsof we door de jungle fietsen, na elke bocht was het een verassing wat je zou zien. De weg was afgelopen 2 jaar opgeknapt dus we hadden 80 kilometer glad asfalt.

Vanaf dat we de bergen in zijn gegaan kwamen we zo nu en dan bergdorpjes tegen, het lijkt of de tijd heeft stilgestaan. Het is zo bijzonder wat we zien dat je eigenlijk ogen te kort komt. Het liefst zouden we een tijd staan kijken hoe het hier allemaal gaat, maar dat doe je natuurlijk niet, deze mensen wonen daar gewoon en daar sta je dan als rijke toerist. Veel mensen zitten op de grond bij hun huisje, vaak met jonge kinderen en ze stoken een vuurtje, er zijn geen of nauwelijks winkeltjes.

Het is een en al armoede wat we zien, het zijn overwegend paalhutten woningen en de mensen leven op de harde kale grond. Er staat geen auto, een enkele brommer, wel af en toe een schotelantenne.

Er zijn in de dorpen heel veel kinderen en ook heel veel jonge moeders, veel kinderen gaan niet naar school, ze werken op de rijstvelden. Bijna alle kinderen roepen ons toe, Sabaydee of bye bye en zwaaien driftig. Ze zien er erg lief uit maar de kleertjes die ze aan hebben zijn vaak zwart en oud en stuk. Rondom de hutjes lijkt het soms wel een kinderboerderij, er lopen kippen, varkens, ganzen, eenden, honden en ook heel veel kuikentjes, biggetjes, jonge hondjes en katjes.

In het 1^e dorpje waar we overnachten, Don Chai is het questhouse een bed in een houten hut met de wc en een wasteil buiten, we gebruiken ons eigen lakenzak en kussens maar. In het dorpje is ook een markt, ook dat ziet er schrijnend uit, als er geen klanten zijn liggen ze te rusten. Ik denk dat dit dorpje en ons verblijf het meest primitief is wat we ooit hebben meegemaakt. Achter ons is een rivier en daar is ook een oversteek naar waarschijnlijk wat rijstvelden en of hutjes. Er is geen brug dus al het verkeer en alle mensen gaan door het water. Als wij net aankomen staat een auto vast. Alles en iedereen wordt overgezet en de auto wordt er later uitgetrokken door een vrachtauto, die voor het gemak nog even in het water keert!

De volgende overnachting is in Vieng Phouka, dit dorpje is iets meer ontwikkelt, dus we zien ook meteen meer auto's en landbouwvoertuigen. Sommige huizen zijn van steen maar in de straatjes achteraf is het ook hier niet veel.