Tadlo - Champasak:109 km
Vanmorgen werden we wakker met het geruis van de waterval en de geluiden van vreemde vogels en andere dieren. Dat was weer eens wat anders dan de haan die ons tot nu toe in Laos elke ochtend heeft wakker gekraaid, er lopen in Laos namelijk heel veel kippen en hanen rond, dus een goeie kans dat er 1 rond het guesthouse of hotel rondloopt.
Het is een warme dag, zo warm hebben we het nog niet gehad en als we het bolaven plateau uit fietsen zijn we al het nodige water kwijtgeraakt. Dit gebied is tijdens de Vietnam oorlog door Amerika plat gebombardeerd. Het is bizar als je daarover nadenkt zo tijdens het fietsen en het was voor ons onbekend. Er liggen hier nog veel bommen maar de paden en wegen zijn veilig gemaakt, dus we kunnen gewoon onze weg vervolgen.
Als we een dorpje passeren komt een stoet auto's ons tegemoet rijden, kennelijk met belangrijke figuren want het gaat onder politie escorte. We hadden dit al eerder gezien en toen viel ons ook op dat de politie hier met z'n 2-en op de motor rijden. Het is een grappig gezicht en we stellen ons voor hoe dat in Nederland er uit zou zien. Hier zijn de meeste mensen namelijk klein en tenger dus het past aardig, maar bij ons........
Wat we hier veel zien zijn overbeladen songthaews, waarschijnlijk op weg naar de koffieplantages. Er kunnen dus nog meer mensen in als dat we tot nu toe gezien hadden en er rijden hier ook echt hele oude trucks, en dan nog vol beladen met hout ook. Het is ongelofelijk dat het nog rijdt.
Vandaag werden we ook voor het eerst een paar keer nageroepen met falang, falang, wat vreemdeling betekent. We hadden dit al wel gelezen maar waren het nog niet tegengekomen.
Onze bestemming vandaag was Champasak, hiervoor moesten we de Mekong overvaren. Toen we aan kwamen bij de 'haven' moesten we door het mulle zand naar de pont. Bij de oversteekplaats werden we niet zo aardig geholpen, het leek of er niemand zin had om ons over te zetten. Even later kwam er een 'schipper' aanvaren. Zijn pont bestaat uit 2 houten kano's met daar overheen een grote palet en in 1 van de kano's zit hij met een langstaart motor. Middels handgebaren begrijpen we dat hij ons naar de overkant brengt. Zonder de prijs te vragen stappen we op en we tuffen naar de overkant. We moeten 30.000 kip betalen, we geven 50.000 en het duurt even voordat we ook daadwerkelijk 20.000 terug krijgen, waarschijnlijk zijn we toch nog opgelicht! Maar goed we zijn er en via wederom het mulle zand lopen we naar boven. Het is een aparte verbinding, totaal niet ingericht op gemotoriseerd verkeer, zowel de wegen niet als de pontjes.
We rijden we nog 2 km voordat we bij ons guesthouse zijn in Champasak. Het is een rustig dorpje en de weg er doorheen leidt naar de tempel Wat Phou ( bergtempel). Hier ligt de oorsprong van de Khmerbeschaving en morgen gaan we deze bijzondere plek bezoeken
Ban Thateng - Tadlo: 32 km
Vanmorgen eerst nog even bij de markt staan kijken wat daar zoal gebeurd , het is een komen en gaan van de lokale bevolking die daar hun kleine inkopen doen, dit begint al 's morgens vroeg en de markt is er tot in de avond.
De rit van vandaag was maar 32 km waarvan het meeste een afdaling was, een deel zou nog over een zandweg gaan maar ook dit is inmiddels asfalt geworden. We reden door dorpjes die een bijzondere uitstraling hadden, het hout was heel donker. We weten niet precies waar het door kwam, maar het was een aparte beleving om daar doorheen te fietsen, we kwamen weer ogen te kort. Ook omdat er toch wel veel mensen op straat en bij de huisjes waren.
We waren al om 09.30 uur in Tad Lo, een plaatsje wat bekend staat als toeristisch ivm de watervallen die er zijn. Wij hebben niet veel toeristen gezien.
Onze paalhut staat in de 'jungle' net niet naast de waterval, we hebben wel het geluid ervan. Het uitzicht wordt wat belemmert door o.a bananenbladeren. We gebruiken de rest van de dag om door het dorpje te slenteren en kunnen zo weer eens bij de lokale bevolking kijken.
Een groepje vrouwen is al zittend tussen de gepelde pinda's bezig om de slechte er uit te halen, de goede die overblijven worden in grote zakken gedaan.
Er is hier ook een schooltje, het is tussen de middag dus er zijn geen leerlingen, we gaan toch even kijken en treffen een teacher, hij laat ons de lerarenkamer zien en zijn huisje er naast waar nu een aantal mensen eten, we denken dat dit ook teachers zijn, er spreekt niemand engels dus we komen er niet echt uit.
's Middags lopen we via de onverharde paden langs de rivier naar de watervallen, het is geen spectaculaire waterval maar wel lekker om even de benen los te wandelen.
Pakse - Ban Thateng: 92 km
Terwijl jullie in de sinterklaastijd zitten merken wij daar helemaal niets van, de kerstbomen worden al wel versierd, (tenminste in Vientiane, waar er geld voor is) maar aan Sinterklaas doen ze hier niet en wij dit jaar dus ook niet.
Pakse is de 2e stad van Laos maar leek gisteren, zondag, wel een slaapstad, maar toen we vanmorgen wegreden was het toch best druk, zeker op de weg richting het zuiden die wij eerst een stukje volgde was een hoop verkeer. Dus toen we het lawaai en de stank
De eerste 40 km was een soort vals plat, zo 2 tot 4 % stijgen, er stonden op sommige plekken weer veel fruitstalletjes langs de weg en dan altijd met veel van hetzelfde fruit, we reden ook langs een aantal (kap) messen smederijen en de huisjes zijn hier weer voornamelijk paalwoningen, nu van hout en dakplaten en bijna niet meer van bamboe en stro. De trottoirs en straten zoals Vientiane en Pakse dat hebben zijn hier niet. De hoofdweg is asfalt, alle zijwegen zijn onverhard en de mensen leven ook weer op de rode, stoffige zandgrond. Dit geeft toch altijd een arme uitstraling.
Er zijn hier ook vaak gedenkplekken (kerkhoven) met kleine tempels met urnen met as van de overledenen, we zien het hier vaker als tot nu toe, of het valt ons meer op.
We ruiken zo'n beetje de hele dag koffie, dit gebied heeft nl veel koffieplantages, en bij bijna elk huisje liggen de koffiebonen dan ook te drogen, het lijkt of ze allemaal kleine plantages hebben. Als we na zo'n 50 km op een plateau rijden zien we de grotere plantages en dus ook de grote oppervlaktes met koffiebonen.
We stoppen in Ban Thateng, een klein dorpje met een aantal questhouses, we hebben hier een prima verblijf( voor €6,00) en er zijn ook hier veel Laotianen die een kamer huren. Dit zien we vaak bij guesthouses, de meeste kamers worden gebruikt door de eigen bevolking en niet door de toeristen.
De mensen maken er hier in Laos wel een zooitje van, alle afval wordt op straat gegooid, ook rondom hun eigen huis, het is zonde maar het zal ongetwijfeld bij de fase horen waarin dit land verkeerd. Ook in Thateng waar we nu zijn is het bij de markt 1 grote puinhoop.
Het was lekker om weer een dag te fietsen, we merken dat we zo tijdens het verplaatsen toch het meest genieten, je beleefd zoveel door de dingen die je allemaal ziet en hiervoor hoef je niets extra's te ondernemen
Vientiane - Pakse: zo'n 700km mooie ervaring
Niet te veel nagedacht over de rit, we hebben wat geslapen, zo nu en dan door flinke kuilen gereden en af en toe een stop zodat de chauffeurs konden wisselen. Er werd hard gereden, soms leek het wel of de bus wat over hing en de WC aan boord was helemaal bijzonder. Een hokje van 1 x 1 m. met wc en een grote ton en teiltje om door te spoelen. Uiteraard een natte bril en een natte vloer. Helaas toch een paar keer moeten gebruiken.
Het was een bijzondere en erg grappig ervaring, het gedoe met de fietsen op het station en dan zo met z'n 6-en op onze slaapplekken waar Ali nog een demo gaf van de inhoud van haar tassen. Het ongemak van de wc en dan natuurlijk de rit, die niet altijd even veilig voelde.
Uiteindelijk waren we best blij dat we allemaal heel en bijna zonder fietsschade zo tegen 7 uur in Pakse aankwamen. De bus zag er in het licht een stuk ouder uit als bij donker en had vannacht nog een flinke steen tegen het voorruit aangekregen.
Daar een hotelletje genomen, en naar een weefdorp gefietst, zo'n 20 km vanaf Pakse. Hier zou in het hele dorp veel geweven worden. Gelukkig was er nog 1 vrouw die wij dit hebben zien doen, dus daar even gekeken en uiteraard een foto genomen. Op de heen en terugweg veel waterbuffels gezien, in een redelijk dor landschap waar betonnen huizen en houten paalwoningen elkaar afwisselen. Dit korte stukje was al best saai, dus het is goed dat we de bus hebben genomen.
Verder de route voor aankomende dagen wat uitgestippeld, we gaan het Bolaven plateau op, dit schijnt erg mooi te zijn en we zullen hier een dag of 3, 4 door heen fietsen. Na zoveel dagen rust wordt het ook wel weer tijd om een rit te gaan maken.
Vientiane- op zoek naar een bus
Een beetje tegen onze natuur in hebben we besloten dat we zo'n 700 km met de bus doen, we willen wat tijd sparen om in het zuiden van Laos meer tijd te hebben. Dit deel schijnt behoorlijk saai te zijn en in het zuiden zijn er 2 plekken waar we wat langer willen blijven, dus een 'verstandige ' keuze, die nog even moet wennen
Om 09.00uur hadden we met Ali en Joop en Julbert en Gerda afgesproken bij een ticketbureau. Aangezien we allemaal de bus wilden nemen naar Pakse leek het ons handig om dit gezamenlijk te regelen en ivm de feestdag van gisteren hadden we dit nog niet gedaan. Bleek dat het bureautje ook vandaag gesloten was, terwijl we toch hadden afgesproken met ze! en de info die we tot nu toe hadden gekregen was dat de fietsen niet mee konden met een vip-sleeping bus dus dat we een local bus moesten nemen met de fietsen op het dak en dit op het busstation het beste konden regelen.
Dus allemaal weer een kant opgegaan en om 17.00 uur afgesproken bij het busstation. Wij waren er wat vroeger, hadden niet zo veel gedaan en hebben op de heen weg de laotiaanse Arc de Triomph nog even bezocht. Eigenlijk een heel lelijk gebouw, die op de route lag maar waar we weer snel weg waren.
Bij het busstation werden we eerst een paar keer doorverwezen, ze wilden geen fietsen meenemen en zeker geen 6. Was het dus toch niet zo handig om dit gezamenlijk te regelen?? Gelukkig troffen we bij 1 van de bureautjes een aardige dame. Dus 6 plekken gereserveerd in een slaapbus waarbij de fietsen onderin konden, alleen de wielen moesten we demonteren. Wij allang blij dat we geen local bus hoefden te nemen aangezien deze er 15 uur over zou doen en heel vaak stopt. De Vip bus rijdt het in 9 a 10 uur. Toen de andere er ook waren hebben we de plekken betaald en de dame zou ons roepen als de bus zou aankomen.
Rond half 7 kwam de VIP bus aanrijden, wij werden geroepen en we zijn meteen de wielen gaan demonteren. Hoe eerder de fietsen er in lagen hoe beter, zoveel ruimte was er niet en de bus zou helemaal vol zitten. Uiteindelijk ging er 1 fiets naast de chauffeur en de rest lag onderin. Alle tassen mee naar binnen en een biertje gedronken op de rit die zou komen. Om 21.00 uur vertrokken we, benieuwd hoe de nacht zou gaan verlopen.......
Vientiane, een lummeldaggie
Vandaag hebben we eigenlijk niet zo veel gedaan, beetje rondgelopen, marktje met verse etenswaren bezocht, dat blijft toch bijzonder hoe dat zonder koeling daar de hele dag ligt....en wat er verkocht wordt, het schijnt dat Laotianen alles eten
Nog wat gefietst, westers gegeten, de route weer wat verder uitgestippelt en de fietsen een beetje schoongemaakten onderhouden.Vandaag is een nationale feestdag, 2-12-1975 was de machtsovername van de communisten en werd Laos 'onafhankelijk', er zijn veel winkels dicht. Het is hier dus redelijk rustig
Vientiane is zo'n groot contrast met wat we tot nu toe hebben gezien, hier is alles, terwijl ook hier in de buitenwijken de huisjestoch ookvan hout en bamboe zijn. Er zijn hier luxe supermarkten met wijn, franse kaas, pain complet, chocolade, er staan dure hotels en mooie gebouwen en er zijn veel ambassades. Er rijden hier de duurste auto's van mercedes, bmw, landrover, toyota, noem maar op. Het is een raar gezicht als ze hier mee door de achteraf straatjes rijden.
De laotiaan ziet er ook een stuk 'gezonder' uit, dit is wat moeilijk uit te leggen maar het lijkt of ze het minder zwaar hebben.
Aan de Mekong is een boulevard gemaakt, tegen de avond wordt hier door veel mensen hardgelopen. We kregen even de neiging om mee te lopen maar hebben het maar niet gedaan, er wordt ook ge scateboard en snelwandelen zien we ook. Allemaal tekenen dat de inwoners het hier in ieder geval een stuk beter hebben als hun langenoten die wij tot nu toe zijn tegengekomen. Het lijkt hier een stuk meer op het westen....
Tha Lat - Vientiane: 96 km
Gisteravond hadden we nog een uitgebreide maaltijd. Aan de weg een stalletje met vleesstokjes, met behulp van een meisje die een beetje engels sprak kwamen we er uit wat er op welk stokje zat. Dus chicken en beef en vegetables besteld. De stukjes kip was een en al botjes, dus daar braken we bijna onze kiezen op, de beef was zo taai dat we dat ook niet weg kregen,maar gelukkig smaakte de 2 stokjes met vegetables wel, dus met 'volle 'buik richting hotel. Daar even in het restaurant gekeken, was niemand meer maar besloten toch nog wat te eten, vermicelli soup, leek ons vrij neutraal.
Het zag er heerlijk uit maar was super spicy, Johan had al na 1 hap genoeg en nadat ik een half bordje op had moest ik ongeveer een half uurtje spoelen.
Al met al toch genoeg binnengekregen om vandaag mee te kunnen starten, de route was redelijk saai. In het begin was het nog wel aardig door het heuvelachtige terrein waar we in reden maar daarna was het een vlakke lange weg, met geregeld een dorpje. Ook nu troffen we het weer dat de school uitging toen wij door een dorpje reden, heel veel kinderen lopen of fietsen dan met elkaar naar huis, het is een grappig gezicht want ze zijn allemaal netjes gekleed in een uniform, wit bloesje en zwarte rok en de jongens een zwarte broek. De meeste van die kinderen wonen in een hutje zoals we al vaker beschreven hebben, via een zandpad moeten ze naar huis. Het is een raar contrast met hun smetteloze kleding. Veel meisjes dragen een parapluie -tje tegen de zon en ook nu weer veel 'good-morning' of hello. Veel laotiaanse jongere 'leren' engels op school en maken graag even contact zodat ze kunnen oefenen.
Toen we vlak bij Vientiane waren reden we 2 fietsers achterop, Jelbert en Gerda uit Friesland. Onderweg wat gesproken en gezamenlijk het centrum in gefietst richting de hotels en questhouses. Joop en Ali zagen we ook nu weer lopen en met z'n 6-en gezellig gegeten bij een Indo-Maleisisch restaurantje.
Vang Vieng - Tha Lat: 101 km
Vandaag is het eigenlijk een trainings dag geworden, de route was best aardig maar niet te vergelijken met de omgeving waarin we gereden hebben, we zijn behoorlijk verwend geraakt blijkt nu. De weg was licht heuvelachtig en we reden door verschillende dorpjes en langsde uitlopers vanhet Nam Ngum meer,dit is het grootste stuwmeer van ZO-Azië, op de bodem staan nog veel teakhouten bomen, die nu door duikers omgezaagd worden omdat met inziet datteak veel geld oplevert.
Onderweg wilde we nog een foto nemen van een fabriek, de eerste die we hier gezien hebben. er werd flink getoeterd en het werd ons verboden, net te laat want hij is wel gelukt.!
Wat onsopvalt is dat de huizen steeds vaker van steen zijn gebouwd en dat er ook best geregeld mooie huizen tussen staan. Het is een beetje 'koloniale ' stijl met bogen en pilaren. Het ziet er hier ontwikkelder uit, de mensen lopen in normale en schone kleding, er is meer verkeer, en een winkel lijkt weer op een winkel, het is jammer dat iedereen zijn afval gewoon maar neergooit, want de bermen liggen er vol mee.( En dat zag je in het noorden veel minder, waarschijnlijk was daar ook minder afval omdat ze bijna niets hebben)
Verder hadden we weer na elke 200 meter asfalt een strook 'off road' met aangereden kiezels. Het tempo zat er aardig in en de slechte stukken namen we steeds met hogere snelheid, kont van het zadel als we wat daalde en bij heuvel op ff doorbijten, begint toch gevoelig te worden dat gehobbel
Toen we even stil stonden om wat foto's te maken van een plaatselijke vismarkt, werden we een soort van belaagt door een achterop komende fietser. Hay, south-korea, zegt ie en dat was al het engels wat ie sprak. Hij bleef achter ons fietsen en als wij stopten om een foto te nemen deed ie dat ook. Later kwamen we de Cyprioot weer lopend tegen, praatje gemaakt, en toen we weer veder gingen hadden we zowel de cyprioot als de zuid-koreaan achter ons aan fietsen. Aangezien het bij ons wel lekker ging hielden we het tempo er in. Het viel niet mee om ons bij te houden zagen en hoorden we maar uiteindelijk zagen we elkaar weer op een terrasje in Hin Heup.
Daar gingen we allemaal een andere kant op. Wij zijn nog even doorgereden naar Tha Lat, een klein dorpje waar tot onze verbazing ook nog internet is en dat terwijl er in het 'centrum' van het dorp bijna geen licht brand.